Η περιστροφή κόπασε και οι μουσικές που δεν μπορούν να τραγουδηθούν έπαψαν απότομα. Στον κοινόχρηστο διάδρομο δυο λιμνούλες τερατοσπερμίας πλέουν γαλήνια, κυλώντας αργόσυρτα στην κατηφορική κλίση του δαπέδου. Η πόρτα του δωματίου έκλεισε ήσυχα πίσω της. Δρασκέλισε επιτυχημένα την διάσπαρτα ναρκοθετημένη περιοχή με τιγκαρισμένα τασάκια που κείτονταν στο πάτωμα, καταφέρνοντας να αναρριχηθεί στο κρεβάτι.
-«Η θλίψη δεν είναι μεταδοτική σε αυτό το μέρος και μην προσπαθείς να καταλάβεις πράγματα που σου είναι ξένα» ψιθύρισα.
Τραβώντας την τάπα, το πελώριο λούκι αποκάλυψε το κυκλικό δύσμορφο της μελανής οπής του. Οι αλλοιωμένες φωνές που ακούστηκαν για μερικές στιγμές, πρόλαβαν να κεντήσουν δύσοσμες αναίδειες θορύβου από τα σπλάγχνα του υποκείμενου βόθρου. Αργά ή γρήγορα όλα τα σκουπίδια κατέληγαν εκεί και πιθανόν στις κορυφές άλλων καινούριων στερεωμάτων, όπου μετουσιώνονταν σε υπέρλαμπρα άστρα. Κανείς δεν γνώριζε σίγουρα την κατάληξη τους.
Την έναρξη της διαδικασίας πυροδότησε το πάτημα του κόκκινου κουμπιού. Η πτώση μιας πολύχρωμης τρίχας απ’ τα μαλλιά της, μπλεγμένη με μερικά λέπια της εσωτερικής επιφάνειας της παλάμης, ήταν έτοιμη για κατανάλωση. Ο γουργουριστός ψίθυρος της οπής ξεκίνησε να δουλεύει, αρχικά εκλύοντας νερό, πλημμυρίζοντας μέχρι λίγα εκατοστά το πάτωμα και στην συνέχεια εισροφώντας με δυνατές εισπνοές τα παρασυρόμενα σκουπίδια μέσα του, βαθιά στο εσωτερικό του μεταλλικού σωλήνα του. Η περιοδικότητα των δυο αυτών εναλλασσόμενων συμπεριφορών ήταν πάντοτε σταθερή σε τρομακτικό βαθμό, μην επιτρέποντας ευκαιρία σε νέους ενθουσιασμούς. Το απαρχαιωμένο σύστημα αυτόματου καθαρισμού δεν παρουσίαζε κανένα νεωτερισμό, στις περιπτώσεις της άσκοπης χρήσης του, ούτε καν στο επίπεδο της ψυχαγωγίας που προσέφερε. Το συναίσθημα ήταν ξανά το ίδιο. Τα τασάκια παρασύρθηκαν μαζί με το περιττό περιεχόμενο τους δίχως να της στοιχίσει η απώλεια τους. Έτσι κι αλλιώς ήταν κλεμμένα.
Στο τέλος της πεντάλεπτης αυτής διαδικασίας και καθώς τα νερά μάζευαν, στάθηκε όρθια πάνω στα γυμνά της πέλματα, παρακολουθώντας τις άκρες της κάθε δίνης νερού να καταποντίζονται στην μελανή οπή. Προχώρησε ως το κέντρο και ακολούθησε με την ματιά της την κυκλική πορεία της τελευταίας δίνης, να διαγράφει με την εντυπωσιακή διάμετρο της το δωμάτιο, κάτω από το κρεβάτι και την καρέκλα έως την πόρτα του λουτρού και κάτω από το τραπέζι, παρασέρνοντας σχεδόν τα πάντα στο πέρασμα της. Τα πάντα εκτός από εκείνη. Η υγρή ορμή δεν τροποποίησε ούτε κατ’ ελάχιστο την θέση της στον χώρο, μόνο εναπόθετε στην άκρη των δαχτύλων της το αποτέλεσμα της περισυλλογής της. Έφραξε την πορεία της τελευταίας κατάληξης και το πόδι της σκεπάστηκε ως το ύψος του αστράγαλου με μια πηχτή γκρίζα μάζα από βρώμα. Καθώς οι τελευταίες ροές την προσπερνούσαν, εναποθέτοντας συνεχώς καινούριο βάρος και ύψος, η τοποτηρητική της ιδιότητα έπαψε να υφίσταται, αντικαταστάθηκε από την δραστική τελευταία πινελιά. Με την εξωτερική πλευρά του πέλματος της έσπρωξε τα σκουπίδια στην εξέλιξη της ευτελέστερης μορφή τους, μέσα στο λούκι, σιγουρεύοντας με γρήγορες κινήσεις πως κανένα δεν θα μπορούσε να ξεφύγει ενώ συγχρόνως η τελευταία εισπνοή της οπής σηματοδοτούσε το τέλος της διαδικασίας. Ήταν και αυτό μια μορφή αυτοϊκανοποίησης.
Πάντοτε στο χείλος του στρογγυλού ανοιχτού φρεατίου έμεναν μικρά υπολείμματα κλεμμένης βρώμας, εξαιτίας μονάχα της δικής της παρέμβασης. Μόλις στέγνωναν -αφήνοντας λεκέδες που θέλουν γερό τρίψιμο για να εξαλειφτούν εντελώς- το περπάτημα της ξανασκορπούσε στις άκρες του δωματίου τα θρύψαλα τους, δίνοντας με τον τρόπο αυτό λόγο ύπαρξης στην εφαρμογή μιας νέας διαδικασίας αυτόματου καθαρισμού, που δεν μπορούσε να περιμένει.
-«Μην κυνηγήσεις το θηλυκό κριάρι που σκίζει τους Ουρανούς». απείλησα.
Δυο στριφογυριστά κέρατα φάνηκαν να φυτρώνουν παράλληλα στα κροταφικά οστά. Το σιδερένιο σκουλαρίκι στην άκρη της μύτης λαμποκόπησε γαλάζια και σπινθήρισε προκαλώντας φαγούρα. Τα δάχτυλα αναδύουν αυτή την ενοχλητική μυρωδιά που αφήνει το πόμολο της πόρτας, κάτι ανάμεσα σε σκουριά και σαπισμένο μέταλλο. Νιώθω πως μερικές καφετί ψηφίδες έχουν τρυπήσει την επιδερμίδα της παλάμης και έχουν μείνει μέσα της, αγκυλώνοντας ανεπαίσθητα κάθε άγγιγμα. Θέλω να κοιμηθώ λίγο τώρα, μα δεν νομίζω πως μπορώ να τα καταφέρω.
_____________________________________________«Μέχρι το πρόσωπο μου να γίνει/μια θαμπή αντανάκλαση/κρατώ τα μάτια μου κλειστά στην αϋπνία»._____________________________________________________________________