Αυτή είναι η υποδοχή σου στο πουθενά. Εδώ τίποτα δεν μένει σταθερό τόσο ώστε να διαρκέσει ικανοποιητικά. Ούτε οι εγκυμονούσες κοιλιές ούτε τα κυπαρίσσια. Μόνο οι αναμνήσεις όλων εκείνων που δεν υπήρξαν ποτέ. Και ‘γω σε περιπτώσεις σαν κι αυτές, ξέρεις πως είναι οι μόνες που δεν μπορώ να πω ψέματα.
Έχω σπάσει, μπορείς να το καταλάβεις αυτό; Δεν έχω τίποτα άλλο για να περιμένω τώρα πια. Δεν μπορώ να πράξω τίποτα γιατί δεν έχει μείνει τίποτα άλλο για να πράξω. Δεν μπορώ να νιώσω τίποτα γιατί δεν έχει μείνει τίποτα άλλο για να νιώσω. Καμμία αυτούσια ή παράπλευρη πράξη που να μην έχω πράξει. Καμμία ρίζα ή απόχρωση συναισθήματος που να μην έχω νιώσει. Τα έχω κάνει όλα και τα έχω αισθανθεί όλα. Εδώ μέσα μου, υπάρχουν μόνο σημάδια από μάτια και από καύτρες.
Μπορεί να είχες δίκιο πως τα όνειρα μου δεν έχουν χρώμα, γιατί έχω μουδιάσει παντού. Στην καρδιά, στο μυαλό, στο κορμί. Όλες οι μορφές τέχνης που κρατώ κοντά μου και αγαπώ όσο τίποτα -τα τραγούδια, τα ποιήματα, τα βιβλία, οι ζωγραφιές- όλα εκείνα που με στυλ λένε πως τα έχεις χάσει όλα, που ψιθυρίζουν και ουρλιάζουν πως τίποτα από αυτά που ιδανικά πίστευες κάποτε δεν είναι αλήθεια, προσπαθούν να σε κάνουν να πιστέψεις πως είσαι ικανός να ζήσεις με την απώλεια τους. Στην ουσία τους αυτοακυρώνονται ξορκίζοντας την αιτία της δημιουργίας τους. Χωρίς αυτά δεν αντέχω τον εαυτό μου. Χωρίς αυτά δεν αντέχω τον εαυτό μου στιγμή.
Όλα εκείνα που κάποτε πίστευες σε έφεραν τούτη εδώ την στιγμή σήμερα, να είσαι αυτό που είσαι, το άτομο που τώρα επιμένει να τα πιστεύει ακόμη σαν από αντίδραση και σαν κόλλημα, γιατί δεν μπορεί να δεχθεί την πραγματικότητα. Δεν θες να δεχτείς την πραγματικότητα. Ούτε τους εαυτούς που έχεις αλλάξει για να καταφέρεις να επιβιώσεις, τους εαυτούς εκείνους που δεν σου άρεσαν τόσο, συγκριτικά με τους καλύτερους που είχες κάποτε, συγκριτικά με τους καλυτέρους που μπορείς να γίνεις και που τώρα η εξέλιξη σου δεν σου επιτρέπει να βρεις. Έχω κουραστεί να ψάχνω τον αληθινό μου εαυτό. Αυτόν που δεν τα εξοστρακίζει όλα μακριά του, μέσα από τον μηδενισμό, αυτόν που δεν τα νοηματοδοτεί όλα μέσα από την αλγολαγνεία. Δεν μπορώ να εξηγήσω τίποτα και η λογική μου δεν χωράει σε καμμία άλλη λογική. Το συναίσθημα μου δεν αρκεί σε κανένα άλλο συναίσθημα. Έχω αφόρητα κουραστεί από όλα, την Δύση και την Ανατολή, τους ύπνους και τους μη-ύπνους, εσένα και εμένα.
Αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά πράγματα που σκέφτομαι πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού, είτε με βλέπεις να γελάω είτε με βλέπεις να κλαίω. Έχω εξισώσει το να «ζω» με αυτές τις σκέψεις, που όμως δεν σκέφτομαι όταν δεν νιώθω μοναξιά, γιατί ξέρω πως δεν τις πιστεύω πραγματικά γιατί δεν θέλω να τις σκέφτομαι. Όμως πάλι δεν μπορώ να σταματήσω από το να τις φέρνω ή να έρχονται μόνες τους στο μυαλό μου, όταν δεν έχω κανέναν αληθινή παρέα κοντά μου. Και το χειρότερο έχω μάθει πάλι μες στην μοναξιά μου ξανά και ξανά να μου αρέσει αυτό, για να μπορέσω να με αντέξω ακόμη μια φορά.
Δεν πρόκειται πουθενά να βρεις κάτι νέο, και ας μου λες πως αυτό δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει και πως υπάρχουν παντού καινούρια ερεθίσματα. Δεν είναι καινούρια, ούτε ξεχωριστά στην ρίζα τους. Είναι διαφορετικές εκφάνσεις των ίδιων βασικών. Όπως υπάρχει η ασπρόμαυρη και η έγχρωμη όραση. Όπως υπάρχουν οι βασικές οσμές και τα βασικά σημεία των γενικών αισθήσεων, έτσι το πιθανότερο είναι να υπάρχει και ο βασικός κατάλογος των συναισθημάτων. Απλώς εσύ το αγνοείς αυτό, όπως επίσης και τις αιτίες όλων εκείνων που σου συμβαίνουν και δεν μπορείς να πιστέψεις πως μπορούν να συμβούν. Μα και πάλι η έκπληξη του αναπάντεχου ως μόνος δρόμος, είναι και αυτό κάτι το ευτελές, κάτι το εντελώς απομυθοποιημένο ως πιθανότητα μέσα μου. Δεν μπορώ να ελπίζω σε κάτι τέτοιο γιατί όλα, μέσα σε αυτό το αδιέξοδο, εξαρτώνται από εμένα και μόνο.
Εάν είχα αρκετή δικαιοσύνη θα είχα ήδη δώσει ένα τέλος, μα δεν έχω -ακόμη έστω- αυτήν την ικανότητα. Έτσι για να νιώσω καλύτερα και να συνεχίσω να επιβιώνω, ξεγελώντας τις επιθυμίες του θανάτου, υποκρίνομαι ολοένα και πιο πολύ τα πάντα απέναντι στον εαυτό μου. Αφήνομαι σε αυτό που συνεχίζει να μεγαλώνει και να καταλαμβάνει συνεχώς περισσότερο χρόνο μέσα μου. Έτσι νομίζεις και όχι αβάσιμα, πως υποκρίνομαι και απέναντι σου αλλά δεν έχω και τόση σιγουριά για να είμαι το άτομο που παίζει στα δάχτυλα του με ευκολία και όποτε επιθυμεί, τις κινήσεις της κάθε μαριονέτας του.
Δε ξεχνώ όμως πως πάντοτε υπάρχει και ένας πάτος παρακάτω, που όμως φοβάμαι να πέσω εκεί γιατί μες στο μυαλό μου υπάρχει και η ελπίδα της ανόδου στην πιο μεγάλη κορυφή. Η επιθυμία μου όμως και για τα δυο με κρατάει και πάλι σε στάσιμο σημείο. Παραδίδομαι στους παντοτινούς μου φόβους γιατί φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω να ζήσω αιώνια μακριά τους. Εσύ ήσουν παντοτινά για εμένα. Εσύ είσαι παντοτινά για εμένα.
Είναι περίεργο πως κάποτε σε βρίσκει κάποιος που κάνει κάτι τόσο δυνατό μονάχα για εσένα, όπως το να σου προσφέρει τον εαυτό του. Είναι δύσκολο βάρος για να το επιθυμήσεις και να συμπεριφερθείς σωστά απέναντι του, να εντοπίσεις την ισορροπία ανάμεσα στην λογική και το συναίσθημα, μέσα σου. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να θυσιάσεις μες στην μοναξιά σου, πριν σε βρει και αφού σε βρει, γιατί ποτέ δεν είσαι πραγματικά έτοιμος γι’ αυτό που εύχεσαι. Γιατί το «Σ’ αγαπώ» δεν αρκεί. Και όχι δεν είναι θέμα αυθυποβολής, αυτό μην το λες σε μένα, δεν το πιστεύω αυτό και αυτό είναι το πρόβλημα μου.
Το να βλέπεις ζευγαράκια στον δρόμο να φιλιούνται μοιάζει με κάτι τόσο όμορφο που θέλεις να καταστρέψεις εκείνη την στιγμή ακριβώς, να ορμήξεις επάνω τους και να τους ξεριζώσεις τα χείλη. Ίσως επειδή τους λυπάσαι, ίσως επειδή τους θαυμάζεις, ίσως και για τα δυο συγχρόνως. Κι αν οι ίδιοι νομίζουν πως ξέρουν, δεν ξέρουν τίποτα, στην άγνοια αυτή έγκειται η ευτυχία τους, αλλά το ξέρω εγώ για αυτούς, γιατί εκείνοι που είναι στ’ αλήθεια οι ιδανικοί περνούν αδιάφοροι, σαν φαντάσματα που δεν φαίνονται, μπροστά από τα μάτια του ΚόCμοΥ.
Ίσως μια λύση θα ήταν να άφηνες κάθε πρωί, πριν πας στην δουλειά, ένα ερωτικό σημείωμα στο μαξιλάρι σου και κάθε φορά να διάβαζα διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους σκέφτηκες να με σκοτώσεις. Αυτό ίσως αρκούσε. Τουλάχιστον θα ήταν μια καλή αρχή για να μπορέσω να εμπιστευτώ το θέμα αυτό επάνω σου και να απαλλάξω τον εαυτό μου από το βάρος. Θα ήταν μια καλή αρχή για να άρχιζες να σώζεις κάτι από εμένα. Μα τώρα έχω βαρεθεί τόσο να πεθαίνω δέκα φορές την μέρα για να ανταπεξέρχομαι στο πρέπει του να ζω.
Αυτό δεν είναι ούτε ρεαλιστικό ούτε ρομαντικό. Δεν είμαι τίποτα από αυτά τα δυο, δεν είμαι το ικανό άτομο που μπορεί να ακροβατήσει, που έχει μάθει να ισορροπεί στα άκρα, όπως αρέσκεσαι να νομίζεις. Είμαι στο πλήρες κενό, χωρίς κενό μες στο κεφάλι μου. Μοιάζει σαν να μην υπάρχει βήμα που να μπορεί να με φέρει πίσω ή να με πάει μπροστά.
Να δώσεις μια ωραία παράσταση τουλάχιστον, ναι, μα σκέφτηκες ίσως πως η παράσταση είναι προσχεδιασμένη εν άγνοια σου; Δεν θέλω να σου πω τίποτα για μένα. Τίποτα άλλο για εμένα δεν θέλω να ειπωθεί. Δεν θέλω άλλοθι, δικαιολογίες ούτε επεξηγήσεις. Εγώ, για εμένα πρώτα. Ούτε καν από τον ίδιο μου τον εαυτό, ούτε από κανέναν από τους εαυτούς μου. Δεν θέλω μια νέα αρχή και πόσο μάλλον ένα ωραίο νέο τέλος.
Και συ μην νομίζεις πως έχεις και μπορείς να μου προσφέρεις αυτό που χρειάζομαι, αυτό είναι εξαρχής λάθος τρόπος προσέγγισης μου.
Ο επιθυμητός μου προορισμός είναι χαμένος κάπου μακριά εκεί έξω και εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τον κοιτάζω. Ξέρω πως ποτέ δεν θα φτάσω εκεί. Με έχουν θαμπώσει τα Φώτα του, πολλούς καιρούς πριν και ‘γω συνεχίζω να πετάω προς τα εκεί. Μόνο που όταν είσαι μόνος η διαδρομή είναι διαφορετική.
Έχω σπάσει, μπορείς να το καταλάβεις αυτό; Δεν έχω τίποτα άλλο για να περιμένω τώρα πια. Δεν μπορώ να πράξω τίποτα γιατί δεν έχει μείνει τίποτα άλλο για να πράξω. Δεν μπορώ να νιώσω τίποτα γιατί δεν έχει μείνει τίποτα άλλο για να νιώσω. Καμμία αυτούσια ή παράπλευρη πράξη που να μην έχω πράξει. Καμμία ρίζα ή απόχρωση συναισθήματος που να μην έχω νιώσει. Τα έχω κάνει όλα και τα έχω αισθανθεί όλα. Εδώ μέσα μου, υπάρχουν μόνο σημάδια από μάτια και από καύτρες.
Μπορεί να είχες δίκιο πως τα όνειρα μου δεν έχουν χρώμα, γιατί έχω μουδιάσει παντού. Στην καρδιά, στο μυαλό, στο κορμί. Όλες οι μορφές τέχνης που κρατώ κοντά μου και αγαπώ όσο τίποτα -τα τραγούδια, τα ποιήματα, τα βιβλία, οι ζωγραφιές- όλα εκείνα που με στυλ λένε πως τα έχεις χάσει όλα, που ψιθυρίζουν και ουρλιάζουν πως τίποτα από αυτά που ιδανικά πίστευες κάποτε δεν είναι αλήθεια, προσπαθούν να σε κάνουν να πιστέψεις πως είσαι ικανός να ζήσεις με την απώλεια τους. Στην ουσία τους αυτοακυρώνονται ξορκίζοντας την αιτία της δημιουργίας τους. Χωρίς αυτά δεν αντέχω τον εαυτό μου. Χωρίς αυτά δεν αντέχω τον εαυτό μου στιγμή.
Όλα εκείνα που κάποτε πίστευες σε έφεραν τούτη εδώ την στιγμή σήμερα, να είσαι αυτό που είσαι, το άτομο που τώρα επιμένει να τα πιστεύει ακόμη σαν από αντίδραση και σαν κόλλημα, γιατί δεν μπορεί να δεχθεί την πραγματικότητα. Δεν θες να δεχτείς την πραγματικότητα. Ούτε τους εαυτούς που έχεις αλλάξει για να καταφέρεις να επιβιώσεις, τους εαυτούς εκείνους που δεν σου άρεσαν τόσο, συγκριτικά με τους καλύτερους που είχες κάποτε, συγκριτικά με τους καλυτέρους που μπορείς να γίνεις και που τώρα η εξέλιξη σου δεν σου επιτρέπει να βρεις. Έχω κουραστεί να ψάχνω τον αληθινό μου εαυτό. Αυτόν που δεν τα εξοστρακίζει όλα μακριά του, μέσα από τον μηδενισμό, αυτόν που δεν τα νοηματοδοτεί όλα μέσα από την αλγολαγνεία. Δεν μπορώ να εξηγήσω τίποτα και η λογική μου δεν χωράει σε καμμία άλλη λογική. Το συναίσθημα μου δεν αρκεί σε κανένα άλλο συναίσθημα. Έχω αφόρητα κουραστεί από όλα, την Δύση και την Ανατολή, τους ύπνους και τους μη-ύπνους, εσένα και εμένα.
Αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά πράγματα που σκέφτομαι πάντοτε στο πίσω μέρος του μυαλού, είτε με βλέπεις να γελάω είτε με βλέπεις να κλαίω. Έχω εξισώσει το να «ζω» με αυτές τις σκέψεις, που όμως δεν σκέφτομαι όταν δεν νιώθω μοναξιά, γιατί ξέρω πως δεν τις πιστεύω πραγματικά γιατί δεν θέλω να τις σκέφτομαι. Όμως πάλι δεν μπορώ να σταματήσω από το να τις φέρνω ή να έρχονται μόνες τους στο μυαλό μου, όταν δεν έχω κανέναν αληθινή παρέα κοντά μου. Και το χειρότερο έχω μάθει πάλι μες στην μοναξιά μου ξανά και ξανά να μου αρέσει αυτό, για να μπορέσω να με αντέξω ακόμη μια φορά.
Δεν πρόκειται πουθενά να βρεις κάτι νέο, και ας μου λες πως αυτό δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει και πως υπάρχουν παντού καινούρια ερεθίσματα. Δεν είναι καινούρια, ούτε ξεχωριστά στην ρίζα τους. Είναι διαφορετικές εκφάνσεις των ίδιων βασικών. Όπως υπάρχει η ασπρόμαυρη και η έγχρωμη όραση. Όπως υπάρχουν οι βασικές οσμές και τα βασικά σημεία των γενικών αισθήσεων, έτσι το πιθανότερο είναι να υπάρχει και ο βασικός κατάλογος των συναισθημάτων. Απλώς εσύ το αγνοείς αυτό, όπως επίσης και τις αιτίες όλων εκείνων που σου συμβαίνουν και δεν μπορείς να πιστέψεις πως μπορούν να συμβούν. Μα και πάλι η έκπληξη του αναπάντεχου ως μόνος δρόμος, είναι και αυτό κάτι το ευτελές, κάτι το εντελώς απομυθοποιημένο ως πιθανότητα μέσα μου. Δεν μπορώ να ελπίζω σε κάτι τέτοιο γιατί όλα, μέσα σε αυτό το αδιέξοδο, εξαρτώνται από εμένα και μόνο.
Εάν είχα αρκετή δικαιοσύνη θα είχα ήδη δώσει ένα τέλος, μα δεν έχω -ακόμη έστω- αυτήν την ικανότητα. Έτσι για να νιώσω καλύτερα και να συνεχίσω να επιβιώνω, ξεγελώντας τις επιθυμίες του θανάτου, υποκρίνομαι ολοένα και πιο πολύ τα πάντα απέναντι στον εαυτό μου. Αφήνομαι σε αυτό που συνεχίζει να μεγαλώνει και να καταλαμβάνει συνεχώς περισσότερο χρόνο μέσα μου. Έτσι νομίζεις και όχι αβάσιμα, πως υποκρίνομαι και απέναντι σου αλλά δεν έχω και τόση σιγουριά για να είμαι το άτομο που παίζει στα δάχτυλα του με ευκολία και όποτε επιθυμεί, τις κινήσεις της κάθε μαριονέτας του.
Δε ξεχνώ όμως πως πάντοτε υπάρχει και ένας πάτος παρακάτω, που όμως φοβάμαι να πέσω εκεί γιατί μες στο μυαλό μου υπάρχει και η ελπίδα της ανόδου στην πιο μεγάλη κορυφή. Η επιθυμία μου όμως και για τα δυο με κρατάει και πάλι σε στάσιμο σημείο. Παραδίδομαι στους παντοτινούς μου φόβους γιατί φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω να ζήσω αιώνια μακριά τους. Εσύ ήσουν παντοτινά για εμένα. Εσύ είσαι παντοτινά για εμένα.
Είναι περίεργο πως κάποτε σε βρίσκει κάποιος που κάνει κάτι τόσο δυνατό μονάχα για εσένα, όπως το να σου προσφέρει τον εαυτό του. Είναι δύσκολο βάρος για να το επιθυμήσεις και να συμπεριφερθείς σωστά απέναντι του, να εντοπίσεις την ισορροπία ανάμεσα στην λογική και το συναίσθημα, μέσα σου. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να θυσιάσεις μες στην μοναξιά σου, πριν σε βρει και αφού σε βρει, γιατί ποτέ δεν είσαι πραγματικά έτοιμος γι’ αυτό που εύχεσαι. Γιατί το «Σ’ αγαπώ» δεν αρκεί. Και όχι δεν είναι θέμα αυθυποβολής, αυτό μην το λες σε μένα, δεν το πιστεύω αυτό και αυτό είναι το πρόβλημα μου.
Το να βλέπεις ζευγαράκια στον δρόμο να φιλιούνται μοιάζει με κάτι τόσο όμορφο που θέλεις να καταστρέψεις εκείνη την στιγμή ακριβώς, να ορμήξεις επάνω τους και να τους ξεριζώσεις τα χείλη. Ίσως επειδή τους λυπάσαι, ίσως επειδή τους θαυμάζεις, ίσως και για τα δυο συγχρόνως. Κι αν οι ίδιοι νομίζουν πως ξέρουν, δεν ξέρουν τίποτα, στην άγνοια αυτή έγκειται η ευτυχία τους, αλλά το ξέρω εγώ για αυτούς, γιατί εκείνοι που είναι στ’ αλήθεια οι ιδανικοί περνούν αδιάφοροι, σαν φαντάσματα που δεν φαίνονται, μπροστά από τα μάτια του ΚόCμοΥ.
Ίσως μια λύση θα ήταν να άφηνες κάθε πρωί, πριν πας στην δουλειά, ένα ερωτικό σημείωμα στο μαξιλάρι σου και κάθε φορά να διάβαζα διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους σκέφτηκες να με σκοτώσεις. Αυτό ίσως αρκούσε. Τουλάχιστον θα ήταν μια καλή αρχή για να μπορέσω να εμπιστευτώ το θέμα αυτό επάνω σου και να απαλλάξω τον εαυτό μου από το βάρος. Θα ήταν μια καλή αρχή για να άρχιζες να σώζεις κάτι από εμένα. Μα τώρα έχω βαρεθεί τόσο να πεθαίνω δέκα φορές την μέρα για να ανταπεξέρχομαι στο πρέπει του να ζω.
Αυτό δεν είναι ούτε ρεαλιστικό ούτε ρομαντικό. Δεν είμαι τίποτα από αυτά τα δυο, δεν είμαι το ικανό άτομο που μπορεί να ακροβατήσει, που έχει μάθει να ισορροπεί στα άκρα, όπως αρέσκεσαι να νομίζεις. Είμαι στο πλήρες κενό, χωρίς κενό μες στο κεφάλι μου. Μοιάζει σαν να μην υπάρχει βήμα που να μπορεί να με φέρει πίσω ή να με πάει μπροστά.
Να δώσεις μια ωραία παράσταση τουλάχιστον, ναι, μα σκέφτηκες ίσως πως η παράσταση είναι προσχεδιασμένη εν άγνοια σου; Δεν θέλω να σου πω τίποτα για μένα. Τίποτα άλλο για εμένα δεν θέλω να ειπωθεί. Δεν θέλω άλλοθι, δικαιολογίες ούτε επεξηγήσεις. Εγώ, για εμένα πρώτα. Ούτε καν από τον ίδιο μου τον εαυτό, ούτε από κανέναν από τους εαυτούς μου. Δεν θέλω μια νέα αρχή και πόσο μάλλον ένα ωραίο νέο τέλος.
Και συ μην νομίζεις πως έχεις και μπορείς να μου προσφέρεις αυτό που χρειάζομαι, αυτό είναι εξαρχής λάθος τρόπος προσέγγισης μου.
Ο επιθυμητός μου προορισμός είναι χαμένος κάπου μακριά εκεί έξω και εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τον κοιτάζω. Ξέρω πως ποτέ δεν θα φτάσω εκεί. Με έχουν θαμπώσει τα Φώτα του, πολλούς καιρούς πριν και ‘γω συνεχίζω να πετάω προς τα εκεί. Μόνο που όταν είσαι μόνος η διαδρομή είναι διαφορετική.
Θέλω αυτό να είναι το τέλος όλων μου των Ονείρων. Εκείνων που έχουν γίνει πραγματικότητα, εκείνων που δεν έχουν πραγματοποιηθεί ως τώρα και εκείνων που δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ. -«Πως θα τα βγάλω πέρα;»
…~Fλάshνo3~…
Άnnα’s-βitch song____________________________________________________________
Η μικρή Αμφεταμίνη Άnnα-βitch/έχει το κοντό λουρί της και ένα πολύχρωμο πρόσωπο./H βελούδινη μελαγχολία της, η τρεμάμενη ραχοκοκαλιά της/η διαμαντένια της κατάρα εμφανίζεται πάντοτε μαζί με την δική μου./Eνα ελκυστικό αγγείο αυτή για το βίαιο εγώ μου/η φριχτή εξομολόγηση που οπλίζει άγρυπνα χέρια σηκωμένα/δική μου, δική μου, ήσουν πάντοτε δική μου/κατεχόμενη αποκλειστικά από το γούστο μου./Και από κάτω βαθιά, ο άγγελος-σκυλί/χτενίζει τα μακριά μαλλιά της και τραγουδά τους επικήδειους ψαλμούς της/οι βόμβες πηγαίνουν απόμερα καθώς εκρήγνυνται/εκείνη δεν το προσέχει/όλα καταλήγουν και πάλι στραβά/ξαναθέτει τα πράγματα τραγικά./Είναι η Αφροδίτη, είναι ο Άρης, είναι ηλεκτρική και η προσπάθεια που ποτέ δεν ευοδώνεται./Επάνω στο πρόσωπο της δεν αφήνουμε κανένα ευκρινές ίχνος/αλλά στο στομάχι της ο υδράργυρος έχει γεράσει τόσο αβάσταχτα πια./Κρατάει το πορφυρότατο αίμα, χαράζει τα ύψιστης αντοχής μαχαίρια/σκάβει με μανία τα καλώδια μέσα στα αθώα βρέφη μας./Η μικρή Αμφεταμίνη Άnnα-βitch/τραβάει τα απορρίμματα της και τις ιστορίες της/από μέρος σε μέρος/και από βρώμικο κρεβάτι σε βρώμικο κρεβάτι/δίνει ψύχουλα από τον εαυτό της και από το μαγνητικό κεφάλι μια υποψία./Ακόμη ένα πάτωμα, ακόμη ένα ανώτατο όριο/μικρότερο από ταβάνι/μετρώντας αστέρια με διπλές έννοιες./Είναι λανθασμένο να καταπωθείς ολόκληρος;/να εξαφανιστείς εντός της;/να της προσφέρεις την ανεκτίμητη γαλήνη του να παραδώσει απόλυτα τον έλεγχο;/Σκοντάφτουμε έξω στις αποστροφικές οδούς και η Άnnα-βitch τραβάει με δύναμη το λουρί της/όμορφο πρόσωπο, άσχημο στόμα/πικρά αναπαραγμένη και έτσι απελευθερωμένη./Και πάνω στο όχι/και πάνω στο ναι/η Άnnα πηγαίνει, εάν δεν μπορείς να το μαντέψεις./Ένα απλό άτομο, ένας ελεεινός συκοφάντης/ο ελέφαντας της/με τον γελαστό βήχα/εκείνη επιθυμεί μονάχα καθαρά σεντόνια/και φρέσκα λουλούδια/τις οδοντικές της ενέσεις και την εισαγόμενη κόλλα της από το Hong Kong./Η μικρή Αμφεταμίνη Άnnα-βitch έχει το λουρί της και ένα πρόσωπο.