Θυμήσου τη No2t που δεν παρέβλεψε ποτέ της τα τέρατα που ακάλεστα είχαν κατακλύσει το σπίτι της. Και βεβαίως δεν μιλάμε για απλούς οργανισμούς μικροσκοπικού μεγέθους, άκακους και αόρατους με γυμνό μάτι, αλλά για υπερμεγέθη πλάσματα, πλήρως εξαρτημένα ως φονικές μηχανές, με τεράστια -λανθασμένα σε αναλογίες- αιχμηρά άκρα, κατάμαυρα -στο χρώμα του άψυχου- μάτια και πηχτό κρύο αίμα που κυλάει βράζοντας -σε θερμοκρασία δωματίου- μόλις ξεφύγει από τις φλέβες τους.
Εντελώς μόνη της κατάφερε να μην αποκτήσει ούτε ένα ευκρινώς ιδωμένο τραύμα. Αυτός ήταν ο άθλος της ζωής της. Ποτέ της δεν σημαδεύτηκε ούτε καν από την προσωρινή εμφάνιση μιας μελανιάς ή μιας αμυχής καθόλο το μήκος του κορμιού της. Ούτε καν από την ασήμαντη όψη μιας κοκκινίλας. Κράτησε τον εαυτό και την επιδερμίδα της παιδική ως το τέλος της. Ίσως επειδή τα υπόλοιπα τραύματα ήταν πολύ πιο σοβαρά. Ακόμη ακούω την μεγαλόπρεπη ειρωνεία της να αντηχεί δικαιολογημένα μέσα μου. Ποτέ της δεν παρέβλεψε να προσέχει αυστηρά, ακόμη και όταν τα τέρατα είχαν ψοφήσει για τα καλά.
Φοράω τα ίδια απόλυτα σκούρα μαύρα γυαλιά ηλίου και προσθέτω στο έντομο που παριστάνω ένα ακόμη χαρακτηριστικό ανατομικό γνώρισμα. Αποτελώ μεγαλόπρεπα μαζί με τα σκέλη μου, ως φυσικές προεκτάσεις των πτυχών του σεντονιού, ένα υπερφυσικό ακάρι-βαμπίρ. Δεν έχω καμμία σχέση βεβαίως με την τρομακτικότητα των τεράτων της No2t, ποτέ μου δεν μπόρεσα εξάλλου να βάλω τον εαυτό μου στην θέση της, ούτε καν στην θέση τους. Εγώ γυμνή κάτω από το λευκό σεντόνι με τα πελώρια μαύρα γυαλιά να καταλαμβάνουν μεγάλη επιφάνεια πάνω στο πρόσωπο μου, δεν μπορώ να τρομάξω κανέναν τους. Ίσως μόνο εμένα λίγο, αλλά και πάλι όχι αρκετά ικανοποιητικά. Δεν με πειράζει ιδιαίτερα. Έτσι κι αλλιώς δεν μου λείπουν οι τρόποι που μπορώ να το καταφέρω αυτό. Οι κεραίες φυτρώνουν κάτω από την επιδερμίδα των υγρών ακόμη μαλλιών μου. Με κάθε κόκκινο φλας που αντανακλά στα τζάμια προσθέτω μερικά εκατοστά στο μήκος τους. Επεκτείνονται σε παλμούς μέχρι σε λίγο να σταματήσουν. Επίσημα πλέον μετά από λίγη ώρα, νιώθω την καινούρια μου αίσθηση να δυναμώνει, διακλαδίζοντας σε νευρικές απολήξεις τον εαυτό της μέσα μου. Τώρα μπορώ να αντιλαμβάνομαι με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο.
-«Η λέξη sεx μωρό μου προσπαθεί μάταια να αντικειμενικοποιήσει το ξεχασμένο -μα υποσυνείδητα υπαρκτό- και όχι υποκειμενικό καθώς νομίζεις, το οποίο στην πραγματικότητα δεν υφίσταται. Κάποτε θα βγει το ζώο που ηθελημένα κρατάς υπνωτισμένο μέσα σου. Και αν έστω με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο δεν ξυπνήσει ποτέ του από την χειμερία νάρκη, θα νιώθεις δηλητηριασμένος ή ακόμη χειρότερα δεν θα νιώσεις ποτέ σου αληθινά ζωντανός, κι αυτό θα μπορεί κάλλιστα να συμβαίνει δίχως εσύ να γνωρίζεις την αιτία. Εγώ δεν θέλω να το χάσω αυτό, δεν θέλω να το κοιμίσω, δεν ξεγελάς έτσι την φύση, θέλω να το χαλιναγωγήσω, έτσι ξεπερνάς την θνητότητα σου, όμως δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου, χρειάζομαι και σένα, σε χρειάζομαι».
Βρίσκω μια καραμέλα γάλακτος, με χρυσαφί περιτύλιγμα και κόκκινα γράμματα, ξεχασμένη ανάμεσα στο συρτάρι με τα σεντόνια που έχει μείνει ανοιχτό. Ένα υπερμέγεθες ακάρι-βαμπίρ που μασουλάει καραμέλα γάλακτος δεν αποτελεί ακριβώς και την επιτομή του τρόμου, αλλά εγώ είμαι αρκετά ικανοποιημένη. Το μόνο που μου λείπει είναι ένα πακέτο αλκαλικές μπαταρίες -ξέρεις από τις καλές, που να διαρκούν όσο το δυνατόν περισσότερο- τοποθετημένες με την σωστή πολικότητα μέσα μου έτσι ώστε να μπορέσω να ζήσω, καθώς επίσης και μια ανάλαφρη σταγόνα αρώματος από γιασεμί και άνθη λεμονιάς, που να υποδύεται έναν αξιοπρεπή ιδρώτα, για να πείσω όλους τους υπόλοιπους πως δεν είμαι ακόμη νεκρή.
Η νοσηρότητα της λεπτομέρειας των τραυμάτων μου είναι αδύνατον να παρατηρηθεί και να καταγράφει, ακόμη και με την ελάχιστη δυνατή ευκρίνεια, από οποιαδήποτε οφθαλμική -ή μη- συσκευή. Η αναφορά σε Υποκυηματικές μορφές ζωής είναι αναπόφευκτη, αλλά και πάλι δεν μπορώ να συγκριθώ. Τίποτα έως τώρα δεν έχει επιδείξει την άρτια ικανότητα που απαιτείται ώστε να καταφέρει να εντοπίσει την μικροσκοπική επιτήδευση τους, εκτός από ένα ξεχασμένο ζευγάρι μάτια που κάποτε το κατάφεραν. Δεν μπόρεσα ποτέ να πείσω τον εαυτό μου για το αντίθετο.
Κάτω από το περιτύλιγμα της επιδερμίδας μου ανίχνευσαν εκκολαπτόμενους κίνδυνους, κοίλους σχηματισμούς που περιέχουν ειδικούς πρωτεϊνικούς υποδοχείς διαίσθησης. Αντιδρούν σε κάθε ευκαιρία με την παραμικρή ένδειξη έξαρσης μου και παροχετεύουν το προϊόν τους -κλάσης ανώτερο από την καλύτερης ποιότητας ορμόνη- στην ροή τους αίματος μου. Οι αντιδράσεις τους δημιουργούν μέσα μου τις στιγμές υπεραντίληψης και άπειρης λύπης. Ίσως κάπου εκεί να βρίσκεται η βιοχημική ρίζα της «Διάλειψης».
Τις νύχτες της Αποστροφής που με πρησμένα μάτια χαζεύω υγρές λεωφόρους, οι μεταλλικοί σχηματισμοί συμπληρώνουν τους εαυτούς τους, καθώς το άλλο τους κυρτό κομμάτι γεμίζει το άλλο μισό. Η σφαιρική τους δομή αυξάνει την διάμετρο της, με κάθε χτύπο της καρδιάς μου, μέχρι να καταφέρει να σχηματίσει καθόλη την επιφάνεια της, αγκαθωτές ακμές που φύονται γρήγορα και τρυπούν την εξωτερική στοιβάδα του δέρματος μου, ξεφεύγοντας από την οριοθέτηση που αυτή υποδεικνύει, επιδεικνύοντας με αναίδεια τις γυαλιστερές τους ανατομίες στην ατμόσφαιρα του εξωτερικού ΚόCμοΥ.
Μόλις που μπορεί η ακοή σου να εντοπίσει τις κλαγγές από τις συγκρούσεις, μα μέσα στο κρανίο μου όλα γίνονται ένα στυγνό μέταλλο, που αναμορφώνει το εσωτερικό του πασχίζοντας να ενώσει τα κομμάτια του. Μόλις που μπορεί η αφή σου να προσδιορίσει τις μυτερές ακμές που εξέχουν μέσα από τις λιλιπούτειες φρέσκιες πληγές της βάσης τους, μα πάντα υπάρχουν απαντήσεις που μπορούν να σε ικανοποιήσουν ακριβώς όπως όμορφα απρόσιτα τραύματα, ανέφικτα και σαφή.
-«Το άγγιγμα μου αρκείται στην απουσία του. Δεν με χρειάζεσαι περισσότερο από ότι σε χρειάζομαι εγώ. Ελπίζω να σε ικανοποιεί αυτή η απάντηση, αν και ήδη γνωρίζω», σε ακούω να απαντάς με χαρακτηριστική άνεση.
Εντελώς μόνη της κατάφερε να μην αποκτήσει ούτε ένα ευκρινώς ιδωμένο τραύμα. Αυτός ήταν ο άθλος της ζωής της. Ποτέ της δεν σημαδεύτηκε ούτε καν από την προσωρινή εμφάνιση μιας μελανιάς ή μιας αμυχής καθόλο το μήκος του κορμιού της. Ούτε καν από την ασήμαντη όψη μιας κοκκινίλας. Κράτησε τον εαυτό και την επιδερμίδα της παιδική ως το τέλος της. Ίσως επειδή τα υπόλοιπα τραύματα ήταν πολύ πιο σοβαρά. Ακόμη ακούω την μεγαλόπρεπη ειρωνεία της να αντηχεί δικαιολογημένα μέσα μου. Ποτέ της δεν παρέβλεψε να προσέχει αυστηρά, ακόμη και όταν τα τέρατα είχαν ψοφήσει για τα καλά.
Φοράω τα ίδια απόλυτα σκούρα μαύρα γυαλιά ηλίου και προσθέτω στο έντομο που παριστάνω ένα ακόμη χαρακτηριστικό ανατομικό γνώρισμα. Αποτελώ μεγαλόπρεπα μαζί με τα σκέλη μου, ως φυσικές προεκτάσεις των πτυχών του σεντονιού, ένα υπερφυσικό ακάρι-βαμπίρ. Δεν έχω καμμία σχέση βεβαίως με την τρομακτικότητα των τεράτων της No2t, ποτέ μου δεν μπόρεσα εξάλλου να βάλω τον εαυτό μου στην θέση της, ούτε καν στην θέση τους. Εγώ γυμνή κάτω από το λευκό σεντόνι με τα πελώρια μαύρα γυαλιά να καταλαμβάνουν μεγάλη επιφάνεια πάνω στο πρόσωπο μου, δεν μπορώ να τρομάξω κανέναν τους. Ίσως μόνο εμένα λίγο, αλλά και πάλι όχι αρκετά ικανοποιητικά. Δεν με πειράζει ιδιαίτερα. Έτσι κι αλλιώς δεν μου λείπουν οι τρόποι που μπορώ να το καταφέρω αυτό. Οι κεραίες φυτρώνουν κάτω από την επιδερμίδα των υγρών ακόμη μαλλιών μου. Με κάθε κόκκινο φλας που αντανακλά στα τζάμια προσθέτω μερικά εκατοστά στο μήκος τους. Επεκτείνονται σε παλμούς μέχρι σε λίγο να σταματήσουν. Επίσημα πλέον μετά από λίγη ώρα, νιώθω την καινούρια μου αίσθηση να δυναμώνει, διακλαδίζοντας σε νευρικές απολήξεις τον εαυτό της μέσα μου. Τώρα μπορώ να αντιλαμβάνομαι με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο.
-«Η λέξη sεx μωρό μου προσπαθεί μάταια να αντικειμενικοποιήσει το ξεχασμένο -μα υποσυνείδητα υπαρκτό- και όχι υποκειμενικό καθώς νομίζεις, το οποίο στην πραγματικότητα δεν υφίσταται. Κάποτε θα βγει το ζώο που ηθελημένα κρατάς υπνωτισμένο μέσα σου. Και αν έστω με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο δεν ξυπνήσει ποτέ του από την χειμερία νάρκη, θα νιώθεις δηλητηριασμένος ή ακόμη χειρότερα δεν θα νιώσεις ποτέ σου αληθινά ζωντανός, κι αυτό θα μπορεί κάλλιστα να συμβαίνει δίχως εσύ να γνωρίζεις την αιτία. Εγώ δεν θέλω να το χάσω αυτό, δεν θέλω να το κοιμίσω, δεν ξεγελάς έτσι την φύση, θέλω να το χαλιναγωγήσω, έτσι ξεπερνάς την θνητότητα σου, όμως δεν μπορώ να το κάνω μόνος μου, χρειάζομαι και σένα, σε χρειάζομαι».
Βρίσκω μια καραμέλα γάλακτος, με χρυσαφί περιτύλιγμα και κόκκινα γράμματα, ξεχασμένη ανάμεσα στο συρτάρι με τα σεντόνια που έχει μείνει ανοιχτό. Ένα υπερμέγεθες ακάρι-βαμπίρ που μασουλάει καραμέλα γάλακτος δεν αποτελεί ακριβώς και την επιτομή του τρόμου, αλλά εγώ είμαι αρκετά ικανοποιημένη. Το μόνο που μου λείπει είναι ένα πακέτο αλκαλικές μπαταρίες -ξέρεις από τις καλές, που να διαρκούν όσο το δυνατόν περισσότερο- τοποθετημένες με την σωστή πολικότητα μέσα μου έτσι ώστε να μπορέσω να ζήσω, καθώς επίσης και μια ανάλαφρη σταγόνα αρώματος από γιασεμί και άνθη λεμονιάς, που να υποδύεται έναν αξιοπρεπή ιδρώτα, για να πείσω όλους τους υπόλοιπους πως δεν είμαι ακόμη νεκρή.
Η νοσηρότητα της λεπτομέρειας των τραυμάτων μου είναι αδύνατον να παρατηρηθεί και να καταγράφει, ακόμη και με την ελάχιστη δυνατή ευκρίνεια, από οποιαδήποτε οφθαλμική -ή μη- συσκευή. Η αναφορά σε Υποκυηματικές μορφές ζωής είναι αναπόφευκτη, αλλά και πάλι δεν μπορώ να συγκριθώ. Τίποτα έως τώρα δεν έχει επιδείξει την άρτια ικανότητα που απαιτείται ώστε να καταφέρει να εντοπίσει την μικροσκοπική επιτήδευση τους, εκτός από ένα ξεχασμένο ζευγάρι μάτια που κάποτε το κατάφεραν. Δεν μπόρεσα ποτέ να πείσω τον εαυτό μου για το αντίθετο.
Κάτω από το περιτύλιγμα της επιδερμίδας μου ανίχνευσαν εκκολαπτόμενους κίνδυνους, κοίλους σχηματισμούς που περιέχουν ειδικούς πρωτεϊνικούς υποδοχείς διαίσθησης. Αντιδρούν σε κάθε ευκαιρία με την παραμικρή ένδειξη έξαρσης μου και παροχετεύουν το προϊόν τους -κλάσης ανώτερο από την καλύτερης ποιότητας ορμόνη- στην ροή τους αίματος μου. Οι αντιδράσεις τους δημιουργούν μέσα μου τις στιγμές υπεραντίληψης και άπειρης λύπης. Ίσως κάπου εκεί να βρίσκεται η βιοχημική ρίζα της «Διάλειψης».
Τις νύχτες της Αποστροφής που με πρησμένα μάτια χαζεύω υγρές λεωφόρους, οι μεταλλικοί σχηματισμοί συμπληρώνουν τους εαυτούς τους, καθώς το άλλο τους κυρτό κομμάτι γεμίζει το άλλο μισό. Η σφαιρική τους δομή αυξάνει την διάμετρο της, με κάθε χτύπο της καρδιάς μου, μέχρι να καταφέρει να σχηματίσει καθόλη την επιφάνεια της, αγκαθωτές ακμές που φύονται γρήγορα και τρυπούν την εξωτερική στοιβάδα του δέρματος μου, ξεφεύγοντας από την οριοθέτηση που αυτή υποδεικνύει, επιδεικνύοντας με αναίδεια τις γυαλιστερές τους ανατομίες στην ατμόσφαιρα του εξωτερικού ΚόCμοΥ.
Μόλις που μπορεί η ακοή σου να εντοπίσει τις κλαγγές από τις συγκρούσεις, μα μέσα στο κρανίο μου όλα γίνονται ένα στυγνό μέταλλο, που αναμορφώνει το εσωτερικό του πασχίζοντας να ενώσει τα κομμάτια του. Μόλις που μπορεί η αφή σου να προσδιορίσει τις μυτερές ακμές που εξέχουν μέσα από τις λιλιπούτειες φρέσκιες πληγές της βάσης τους, μα πάντα υπάρχουν απαντήσεις που μπορούν να σε ικανοποιήσουν ακριβώς όπως όμορφα απρόσιτα τραύματα, ανέφικτα και σαφή.
-«Το άγγιγμα μου αρκείται στην απουσία του. Δεν με χρειάζεσαι περισσότερο από ότι σε χρειάζομαι εγώ. Ελπίζω να σε ικανοποιεί αυτή η απάντηση, αν και ήδη γνωρίζω», σε ακούω να απαντάς με χαρακτηριστική άνεση.
_________________________________________»˚/.*SэX·Wітнøuт·Ŧоuсніиġ*.\˚«________