Τα μανταλάκια αναπαύονται σαν σπουργίτια στα καλώδια της μπουγάδας, με τα πόδια τους γαντζωμένα τόσο σφιχτά που δεν τους επιτρέπεται να πετάξουν. Ο καιρός είχε ξεκινήσει από εβδομάδες να παγώνει και η Άnnα-βitch τριγυρνούσε πεισματικά στα πεζοδρόμια της οδού Αποστροφής, κρατώντας φορεμένο πάνω της μονάχα ένα μαύρο ξεπλυμένο τιραντάκι.
-«Αυτό το αστικό τοπίο υποβάλλει τις φαντασιώσεις μου και υποθάλπτει διαστρεβλωτικά όσα είναι πραγματικά δικά μου».
Οι μηροί της περιφέρονταν ακάλυπτοι από την τελευταία φορά που την πρόλαβαν τα κλάματα απροετοίμαστη και αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει την έτσι κι αλλιώς κοντή της φούστα, για να απομακρύνει την υγρασία από την επιδερμίδα της. Ποτέ δεν άφηνε κανένα δάκρυ να ξεφύγει.
Τα υπότονα μπάσα της πόλης ξαφνικά γιγαντώθηκαν σαν ήπιες εκρήξεις, τα πεζοδρόμια αναπήδησαν και η στάχτη σκόρπισε από την άκρη του τσιγάρου της. Η μεγάλη πομπή της Ανοιξιάτικης Γύρης που κατέφθανε προς το μέρος της και αργόσυρτα φανερωνόταν σε σταδιακά καρέ προβάλλοντας από τον γκρίζο ορίζοντα της λεωφόρου, θα την άφηνε παγερά αδιάφορη εάν δεν ενοχλούσε τόσο επιτηδευμένα την αλλεργία της. Η άμεση αντίδραση του οργανισμού της, παρήγαγε αρκετά συνεχόμενα καρποφόρα φτερνίσματα. Τα μπάσα πλησίαζαν ολοένα και πιο ενισχυμένα και εκείνη απαλλάχτηκε από το εσώρουχο της δυσανασχετώντας, πασχίζοντας να καθαρίσει όσο περισσότερο μπορούσε την άκρη της μύτης και το πάνω μέρος των χειλιών της.
Δεν υπήρχε η επιτακτική ανάγκη από κανέναν να προσέξει τις κινήσεις της και καθώς ελισσόταν, απαρατήρητη σχεδόν ανάμεσα στα στενά, μπορούσες να εντοπίσεις, εάν κατέβαλλες την απαραίτητη προσπάθεια, πως στο πίσω μέρος του κεφαλιού της έπαιζε το τραγούδι που λάτρευε να ακούει μόνη της. Τόσο δυνατά αλλά και τόσο διακριτικά, παρόμοιο με την αόρατη ένταση μιας οξύτατης υπόνοιας που στέκεται όρθια μπροστά στα μάτια σου και εσύ ίσα που είσαι ικανός να την διακρίνεις.
Περπάτησε αρκετά μέτρα ακόμη με γρήγορο βηματισμό και το κεφάλι κατεβασμένο, προσπαθώντας να προστατεύσει τα άκρα της από τα κρυοπαγήματα που σιγά-σιγά άρχιζαν να βάφουν την επιδερμίδα της, κάτι ανάμεσα στους τόνους του μωβ και του μπλε. Διατήρησε τους πήχεις σταυρωμένους επάνω της σφιχτά, λίγο κάτω από το μικρό στήθος. Αν την παρατηρούσες από μακριά, σχεδόν φαινόταν σαν να αγκάλιαζε τον εαυτό της με αυτά τα μεγάλα χέρια περασμένα σαν κλωστές γύρω από το λεπτοκαμωμένο της κορμί.
-«Τι αξίζουν άλλωστε οι νίκες χωρίς εξίσου ίσα τιμήματα;» έβρισα.
_______________________________________«Ακολουθώ γραμμές στον Ουρανό./Σε μέρες κενές και νύχτες λευκές./Χωρίς ρεύμα./Χωρίς διακοπές./Ακολουθώ σύρματα και λάμπες σβηστές./Σε ώρες μικρές/χωρίς διαδοχές./Πίσω από στύλους./Πίσω από σύννεφα κομμάτια./…}[·KЯччßøмαı·]{…»__________________________________________________