Το δωμάτιο του λουτρού περιέχει μέσα του το πιο ασφαλές σημείο που υπάρχει στον μικρόκοσμο μου. Όταν μπαίνω στην μπανιέρα και κουλουριάζω το κορμί μου, υποκρίνομαι πως είμαι ένα από εκείνα τα παράξενα ζωάκια, που ζουν όλη τους την εφήμερη ζωή σ’ ένα μεγάλο διαφανές κοχύλι. Οι άκρες των δαχτύλων μου αγγίζουν το εσωτερικό κοίλωμα της φυλακής μου και απέξω φαίνεται σαν να θέλω να ελευθερωθώ, μα εγώ στην πραγματικότητα δεν επιθυμώ κάτι τέτοιο. Νιώθω ακόμη πιο ασφαλής φωλιάζοντας την ημίρρευστη ανατομία μου πιο βαθιά, στο κέντρο της αρχικής κεντρικής σπείρας. Κλείνω τα βλέφαρα και εκπνέω δυνατά. Τα τοιχώματα μοιάζουν να προσπαθούν να σκληρύνουν μα είναι ακόμη μαλακά και πάλλονται σαν λεπτές μεμβράνες ενισχύοντας την ένταση της ανάσας μου. Στην έξοδο της τελευταίας μεγαλύτερης σπείρας φαντάζομαι το ενσαρκωμένο άλλο μου μισό, να ακούει με προσήλωση τον ήχο των κυμάτων, με το αυτί του κολλημένο στο ιδιόμορφο κελί μου, αγνοώντας πλήρως πως στην πραγματικότητα ακούει εμένα.
Μερικές φορές δίνω τόσο απόμακρες εντυπώσεις. Είναι κρίμα που έχω την απαίτηση από εκείνον να με βρει εδώ που βρίσκομαι κρυμμένη. Είναι κρίμα που δεν μπορεί να με βρει μόνος του.
Ξεδιπλώνω τα άκρα μου και τώρα οι χτύποι της καρδιάς μου ακούγονται πιο καθαροί. Κρατώ τα βλέφαρα μου ασφαλισμένα σφιχτά και τις αναπνοές μου ήπιες και σταθερές. Με κάθε εκπνοή υφαίνω όλο και πιο σκληρές τις εσωτερικές στοιβάδες των τοιχωμάτων. Με κάνω όλο και πιο ασφαλή, δίχως καθόλου να βιάζομαι. Η αφή μου ψηλαφεί διαφανείς φλέβες που θρέφουν με το υγρό τους το ψιθυριστό μου περιβάλλον.
Με μια δυνατή κραυγή, που με εξαντλητικό κόπο συσπώ από μέσα μου, διώχνω τους εξολοθρευτές μου. Αυτή είναι η μοναδική μου αντανακλαστική άμυνα. Θρυμματίζω ταχύτατα τις γοητείες και τους αντιπερισπασμούς. Εκεί η καρδιά μου πάλθηκε απότομα πριν προλάβει την έκρηξη μου και τώρα τρέχει να αναπληρώσει.
Κουλουριάζομαι ξανά, φέρνοντας τα γόνατα μου να ακουμπήσουν στις άκρες από το μέτωπο μου. Στο εσωτερικό μέρος των βλεφάρων μου προβάλλονται εικόνες που αγαπώ, τα πιο όμορφα πράγματα που έχουν δει τα μάτια μου. Χαμογελώ αχνά, νιώθω πως έχω δει τόσα λίγα που πραγματικά κατανόησα.
Η ακόρεστη επιθυμία μου καρκινοβάτησε σε αναζήτηση νέων ερεθισμάτων. Ακούω ένα χαρακτηριστικό σετ από μπιτς. Μια συντονισμένη τριάδα που επαναλαμβάνει το υπόκωφο χτύπημα του εαυτού της με ακρίβεια, κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Έχω το κεφάλι μου ακουμπισμένο στο τοίχωμα. Δεν μπορώ να αναγνωρίσω την πηγή από την οποία προέρχεται το ερέθισμα αυτό και τώρα το μόνο σημείο εισόδου μέσα μου αποτελεί το πίσω μέρος του κρανίου μου. Με κάθε τριάδα βυθίζομαι όλο και πιο βαθιά. Η τελειότητα της απίστευτης περιοδικότητας του φαινομένου με παρασέρνει.
Σταδιακά χάνω την επαφή με το περιβάλλον της δικής μου ασφάλειας. Γίνομαι χαρτί που αναπάλλεται. Ολόκληρη η επιφάνεια του κορμιού μου μεταμορφώνεται σε δονούμενη μεμβράνη και οι υποδοχείς της αφής της έχουν μουδιάσει δίνοντας μου την αίσθηση πως στέκομαι μετέωρη. Νιώθω τόσο ωραία, μα υποπτεύομαι πως σύντομα θα κινδυνεύσω. Δεν με νοιάζει όμως τώρα που μπορώ και χαίρομαι, φλερτάροντας με το άγνωστο. Δεν ακουμπώ πουθενά. Με κάθε τριάδα βυθίζομαι συνεχώς, ανελέητα. Σύντομα η αντλία της καρδιάς μου χάνει τον φυσιολογικό της ρυθμό και ακολουθεί αυτόν, συντονίζεται μαζί του ολοένα και με πιο μεγάλη ακρίβεια, μέχρι που το αίμα παύει να κυλάει σωστά μέσα μου. Χλομιάζω, η αναπνοή μου υποδύεται κάτι διαφορετικό από αυτό που πρέπει, για να μπορέσει να με κρατήσει ζωντανή. Διστάζω, γιατί αν αφεθώ θα πέσω σε κάτι βαθύτερο από την λιποθυμία. Τρομάζω, μα στιγμές πριν ήμουν άϋλη. Θέλω να επιστρέψω ξανά εκεί που δεν μπορώ να νιώσω το βάρος μου, εκεί που είμαι απαλλαγμένη από αυτό. Με τραβάνε όλα προς το μακρινό τους μέρος. Θέλω τόσο πολύ να πάω μα τρομάζω πιο πολύ. Δεν είμαι έτοιμη.
Με υπερεργώδεις αναπνοές πασχίζω να οξυγονώσω τον εγκέφαλο μου, να ξεφύγω. Και το καταφέρνω. Τώρα νιώθω πιο άδεια από ποτέ. Δεν υπάρχει μέρος για εμένα, πουθενά.
«Kαиєii$·∆€и·∏Яøøĸэıтαı·_________________________________________________________
__________________________________________Иα·§℮·Αґαпннсєі·Ŧŏŏбο·_________________
________________________________________________________________________________
__ΩΩ¿ŧэ·Иα·§℮·∑ωωΣєi».____________________________________